Şimdi yanımdan olsaydın bana gülümseseydin.

Kurumuş yüreğimde şimşek çakardı güneş acardı.

Ve arkasından gözlerim boşalır dudaklarım ıslakca.

Seninle sensizliği bozardık Baran.

Ve babam diyen bir ses kulaklarıma bir türkü olurdu.

Ve,ya bir soru sorman bana Baran.

Gözlerimden boşalan Munzur Harçikle kardeşliği andırırdı bana.

Ne seni yaşayabildim, Ne sensizliğe alışabildim, Baran.

Yokluğun evimizin baş köşesinde ve hep baktığım duvarda senin resmin.

Dolduramadım senin boşalttığın yerleri, zaten dolmuyor da.

Üşüyorum bazen sesiz gecelerden dışarılarda dolaşmaktan, Baran.

Korkmazdım o zaman, hislerine kapılınca.

Hiç  bir şeyden zevk alamadığımı anlatamıyorum kimselere.

Sen de bunu Anlayamazdın ve yanımda yoktun ve yoksun şimdi de.

Başka bir sıcaklık var, ama sen gibi sıcaklık sen gibi heyecan vermiyor inan Baran.

Kanatlanmak ve uçmak istesem Baran, ayaklarımın altına düşüyorum.

İstediğm hic olmadı ve olmaz da. Kadere boyun bukmekten başka carem olmadı. Benim ne düşündüğüm önemli degil, hayatın bana sunduğu önemlidir. ve ben onu yaşamaktayım