|
|
Rojekê Nedikarî Saetên Xwe Bijimêr
Saet yek: Li eywana pêþwaziyê, li bin dengê saeta dîwaran Þev e, roja bihurî bi wê dawî bû, ya nû dest pê kiriye.
Saet didu: Di xewê de girtiyek heye Bi hiþên xwe li der e, bi titûnê dikewîne birîna xwe.
Saet sisê: Li ber zinarekî bazek li ser piyan e Li benda hevalên xwe ye, gelek li paþ mane.
Saet çar: Di newalekê de, þervan wekî hebên tizbiyan bi rêketine Bê tirs in! Bê xew in... westiyane... tî ne... birçî bûne...
Saet pênc: Li qûntara çiyayekî, li doraliyê kaniyekê Kergoþkeke bi ducana radibe, sîxurek wê dide ber tîran.
Saet þeþ: Li bajarekî, komek karker diçin kargehên xwe Sîxurekî kulek dikeve þopa wan, haya wan jê heye.
Saet heft: Li dibistanekê, paqiþiya sibê ya derdorê çêdibû Parsekê navsal li hemberî deriyê wê rûniþtiye, tizbiyê dikiþîne.
Saet heþt: Cemseyek ji aliyê rojhilat de hat, hêdî hêdî derbas bû Di nav leþkeran de du sivîl hebûn, digotin merekî jinek revandiye.
Saet neh: Du piþtîvanan, barên xwe ji sînorparêzan xilas kiribûn Di kortekê de xwe dirêj kiribûn; dikirin pistepist û dikeniyan.
Saet deh: Di salona konferansê ya zanîngeha paytextê dîrokî de Profesorekî rojavayî, semînerek dida der barê pirbûna nifûsa herêmî de.
Saet yazdeh: Jina ku di þerê bêwate de mêrê xwe winda kiribû Ji kolaneke beziyabû kolaneke... nanê lawaþê firotibû û vedigeriya.
Saet dozdeh: Þîrmijek di bêþîka xwe de digirî Diya wî hîn ji cilþûþtinê nehatibû, ji beravxaneya duyemîn çûbû karekî din.
Saet sêzdeh: Bêhnvedana çayvexarinê bû li qehwexaneya kevirîn Ji sê gewherfiroþan î kelew, ji garson nêrgîle ya sêyemîn dixwast.
Saet çardeh: Li gundekî biçûk, etarê mêrê du jinan Li siya darê, li ber tiþtê xwe ji xwe ve çûbû; zarokek bi solên wî dilîst.
Saet pazdeh: Lawê ku bavê wî li derveyî welat xwedîticaretxane bû Li otobanê bi taxsiyê, di saetekê de sê sed kîlometre bi suret diçû.
Saet þazdeh: Diya ku qîza xwe ya ta pê digire Li navmilê xwe þidandibû, ketibû riya navçeyê, diçû cem bijîþk.
Saet hevdeh: Zilamê pîþewer ê berber Li qeraxê çêm, li bin dara çinarê, bi kêrê seriyê kalekî traþ dikir.
Saet hejdeh: Diçû ber kîjan derî zarokan dida pê wan Kereçiyê ku bi hirçê re dilîst, him kilam digotin him li defê dixist.
Saet nozdeh: Ji dûr ve dengek dihat, bi dengvedanî dihat Ew deng ê kundê paqreþ bû, mîna li cihê þînekê bixwîne dixwand.
Saet bîst: Malbatek tevde li odayê bû Li televîzyonê temaþe dikirin, dûmanê kîmyayî, ji navçeyekê bi hilbûyî dikiþiya.
Saet bîst û yek: Pîra porsorik bi sêwiya birayê xwe ve mabûn Porê wê þe dikir, çîroka siltanê fîlan û berxwedana gêrikan pê re dirist.
Saet bîst û du: Bayê bertavê kefa destê xwe alastibû Ewrên ku bi ser zeviyan de bibarin, berê xwe dabûn bandevên çiyayên dûrandiyan.
Saet bîst sê: Dûredûr birûskan vedijand Li jêr, bi navê du avan... gul li erdê dinêrin bi navê þaristaniyê; Hewlêr a kevin xwe bi ya nû ava dikir, di bin barê wê de sînor diheziyan!
Saet bîst û çar: Saet bi saet... roj û dem ji hev nebûn Saetên rûreþ raziyan, yên ku bi azadiyê hatibûn xwedîkirin raneziyan.
A. Karabax (Sewta Berbangê)
|